او چو شفق من چو شب تیره فام

وز دگران یکسره بیگانه بود

او همه چون مستی ی یک جرعه می

در سر من، در تن من، می دوید

سر زده بر دامن من، می دوید

آن که مرا عاشق دیوانه بود

با که بگویم ز برم رفت رفت