سحر سرمست غوغای شب دوش

ندانم از چه فرجامی نبخشید؟

چه شب ها مرغکان در نور مهتاب

نوای شادی از دل برکشیدند

به سوی دشت و صحرا پر کشیدند

من آزرده تنها خفته بودم

به چشمم اشک و بر لب هام آهی