کلبه تاریک، دهان باز کرد

عشق تو را یافت که چون خون شرم

از همه سو ریخته بر دامنم

رعد خروشید و زمین ها گداخت

سینه من ساز نواساز شد

نغمه نشنیده یی آغاز کرد

رقص کنان پیکر اهریمنی