مرده شو بود و دمبدم می ریخت

از غریبی به زجر جان داده

ماه چون شمع بی فروغ عزا

دشت چون مرده خفته در نورش

بر تن دشت، گرد کافورش

رود مجروح وار، در بستر

گریه می کرد و ناله سر می داد