در سیاهی، چهر خشم آلوده اش

نرم در آغوش هم پیچیده اند»

لحظه یی در چهر آن زن خیره ماند

دیده اش از کینه آتشبار بود

چون مس پوشیده از زنگار بود

دست لرزانش به سوی آب رفت

گرد بی رنگی میان جام ریخت