آمدی باز و سپاس است مرا.-

لطف و خوشبویی و مستی جوید.

با بناگوش تو، مهتاب بهار

قصه بوسه عاشق گوید.

دوش تا صبح در آن باغ بزرگ

همه دانند که مهمان بودی،

گاه، سرمست و صراحی در دست