دوش تا صبح در آن باغ بزرگ

با بناگوش تو، مهتاب بهار

قصه بوسه عاشق گوید.

آمدی باز و سپاس است مرا.-

همه دانند که مهمان بودی،

گاه، سرمست و صراحی در دست

پای کوبان و غزلخوان بودی،