بریز، ساقی ی ترسا، بریز جام دگر...

که جز به کوی توام، هیچ سوی، راهی نست.

به جرم عربده جویی مران، که از در تو

به هر کجا روم از دست غم پناهی نیست.

که باز شور ز مستی به دل پدید کنم.

بریز تا جسد آرزو به گور نهم

بده پیاله که خون در دل امید کنم!