بریز تا نکند بیش ازین مرا آزار

که تنگدستی و فقر مرا بهانه گرفت؛

پرید از قفس تنگ درد پرور من،

به گلشن دگران رفت و آشیانه گرفت.

خیال مردن آن مادری که بیمارست

خیال او که، در آن کلبه کثیف، هنوز

برای کودک بی مادرم پرستار است...