کس چه می داند شبم چون می رود،

گوهر نایاب من چون سنگ شد.

روزگاری بود و روزم سر رسید؛

روزها بگذشت و شامم در رسید.

از دو چشمم جویی از خون می رود.

دوستان! فریاد من فریاد نیست؛

غیر آهی از دل ناشاد نیست.