ماه از غمت دو نیم شد رخساره ها چون سیم شد

گر نیم مست ناقصی مست تمامت می کند

از لب سلامت ای احد چون برگ بیرون می جهد

اندازه لب نیست این این لطف عامت می کند

قد الف چون جیم شد وین جیم جامت می کند

در عشق زاری ها نگر وین اشک باری ها نگر

وان پخته کاری ها نگر کان رطل خامت می کند