با عمر خود گفتم که دیری ، جان کنده ای ، کنون چه داری

وان شعله رقصان چالاک، زد حلقه یی در دود و بگذشت

کردم به راهش گلفشانی، وان شهسوار آرمانی

چین بر جبین ، خشمی ، عتابی ، بر بندگان فرمود و بگذشت

پیش نگاهم مشت خالی ، چون لعنتی بگشود و بگذشت