گواه به جنگ و جنون بس است ، همین دل و این التهاب من

مضرت ذرات را بگو که قدرت تخریب تا کجاست ?

تصور این آخرالزمان ، گذشته زحد نصاب من

نشانه ویرانی دو شهر به روی دلم مانده چون دو زخم

گشودن دالان به زیر خاک ، کنام و نهانگاه اژدهاست

ز خوفه او تیره می شود زمین پر از آفتاب من

خدا اگر از هسته نبات خراب جهان را درست کرد