سهراب ها به خاک غنودند، آرام آنچنان که نبودند

بر مدعا گواه گرفتم، جسم ترانه قلب ندا را

انصاف را به هیچ شمردند، بس خون بی گناه که خوردند

شرم آیدم دگر که بگویم، بردند آبروی حیا را

کو چاره ساز نفرت و نفرین، تهمینه های سوگ و عزا را ؟

زین پس کدام جامه بپوشند، بهر کدام خیر بکوشند

آنان که عین فاجعه دیدند، فخر امام ارج عبا را