زین پس کدام جامه بپوشند، بهر کدام خیر بکوشند

شرم آیدم دگر که بگویم، بردند آبروی حیا را

سهراب ها به خاک غنودند، آرام آنچنان که نبودند

کو چاره ساز نفرت و نفرین، تهمینه های سوگ و عزا را ؟

آنان که عین فاجعه دیدند، فخر امام ارج عبا را

سجاده تار و پود گسسته ست، دیوی بر آن به جبر نشسته ست

گو سیل سخت آید و شوید، سجاده و نماز ریا را