هشتاد و اند من، با من، گوید خروش بس کن زن

از من هراس و پروایی ، در این شرور می بینم

هر جا خلافی افتاده است، جای حضور فریاد است

من رمز کامیابی را، در این حضور می بینم

گویم خموش بودن را، تنها به گور می بینم