باده ای بود و پناهی، که رسید از ره باد

لاله برگ تر برگشته، لبان، بادا یاد

شوخ چشم آهوک من که خورد باده چو شیر

پیر می خوارگی، آن تازه جوان، بادا یاد

گفت با من: چه نشستی که سحر بال گشاد

من و این ناله زار من و این باد سحر

آه اگر ناله زارم نرساند به تو باد