من و این ناله زار من و این باد سحر

پیر می خوارگی، آن تازه جوان، بادا یاد

باده ای بود و پناهی، که رسید از ره باد

گفت با من: چه نشستی که سحر بال گشاد

آه اگر ناله زارم نرساند به تو باد