آه، بینم پر طلا زنبور مست کوچکم اینک

بی خیال از آشیان سبز، یا گلخانه رنگین

کآن ره آورد بهاران است، وین پاییز را آیین

می پرید از باغ آغوشی به آغوشی

پیش این گلبوته ی زیبای داوودی

کندویش را در فراموشی تکانده ست، آه می بینم

یاد دیگر نیست با او، شوق دیگر نیستش در دل