کآن ره آورد بهاران است، وین پاییز را آیین

تا کند سرشار شهدی خوش هزاران بیشه کندوی یادش را

می مکید از هر گلی نوشی

بی خیال از آشیان سبز، یا گلخانه رنگین

می پرید از باغ آغوشی به آغوشی

آه، بینم پر طلا زنبور مست کوچکم اینک

پیش این گلبوته ی زیبای داوودی