کنده است همت ابری، چنانکه شهر

پیموده راه تا قلل دور دست خواب

در آرزوی سایه تری و قطره ای

رویای دیر باورشان را

چون کشتی شده ست، شناور به روی آب

شب خامش است و اینک، خاموش تر ز شب

ابری ملول می گذرد از فراز شهر