چشم می مالیم و می گوییم: آنک، طرفه قصر زرنگار

یا ز میری دودمانش منقرض گشته

گاهگه بیدار می خواهیم شد زین خواب جادویی

همچو خواب همگنان غار،

صبح شیرینکار

لیک بی مرگ است دقیانوس

وای، وای، افسوس