آن نازنین که رفت

در پیچ و خم کوره راه های هر مرثیه تان

دیوی به نام نامی من کمین گرفته است

آه

حقا چه ارجمند و گرامی بود

گویی فرشته بود نه آدم

در باغ آسمان و زمین، ما گیاه و او