هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود

فارغ از تشویش

نرم نرمک راه می رفتیم

کوچه باغ ساکتی در پیش

زاد سروی را به پیشانی

با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ

گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی