با فروغی غالبا افسرده و کم رنگ

کوچه باغ ساکتی در پیش

هر به گامی چند گویی در مسیر ما چراغی بود

زاد سروی را به پیشانی

گمشده در ظلمت این برف کجبار زمستانی

برف می بارید و ما آرام

گاه تنها، گاه با هم، راه می رفتیم