لک لک اندوهگین با خلوت خود درد دل می کرد

و آن که من می کردم، آیین بود

اینک اما، آه

ای شب سنگین دل نامرد

باز می رفتیم و می بارید

جای پا جویان

هر که پیش پای خود می دید