جای پا جویان

ای شب سنگین دل نامرد

لک لک اندوهگین با خلوت خود درد دل می کرد

باز می رفتیم و می بارید

هر که پیش پای خود می دید

من ولی دیگر

شنگی و شنگولیم مرده