پهنه ور دریای او خشکید

این شکسته خاطر پژمرده را از غم کنی آزاد؟

چرکمرده صخره ای در سینه دارد او

که نشوید همت هیچ ابر و بارانش

کی کند سیراب جود جویبارانش؟

با بهشتی مرده در دل، کو سر سیر بهارانش؟

خنده؟ اما خنده اش خمیازه را ماند