عقده اش پیر است و پارینه

کی کند سیراب جود جویبارانش؟

با بهشتی مرده در دل، کو سر سیر بهارانش؟

خنده؟ اما خنده اش خمیازه را ماند

لیک دردش درد زخم تازه را ماند

گرچه دیگر دوری و دیری ست

که زبانش را ز دندانه اش