بی که خواهد، یا که بتواند نخواهد، گاه

که زبانش را ز دندانه اش

عاجگون ستوار زنجیری ست

لیکن از اقصای تاریک سکوتش، تلخ

ناگهان از خویشتن پرسد

راستی را آن چه حالی بود؟

دوش یا دی، پار یا پیرار