روز را با چند پاس از شب به خلط سینه ای

خیره ماندم سخت و لختی حیرتی کردم

دیدم ایشان هم ز حال و حیرت من حیرتی کردند

من نمی گفتم کجایند آن همه بافنده رنجور

در مزبل افتاده بنام سکه ای مزدور

یا کجایند آن همه ریسنده و چوپان و گله خوش چرا

در دشت و در دامن