ز سنگستان شومش بر گرفته دل

نه دارد انتظار هفت تن جاوید ورجاوند

دگر بیزار حتی از دریغا گویی و نوحه

چو روح جغد گردان در مزار آجین این شب های بی ساحل

پناه آورده سوی سایه سدری

که رسته در کنار کوه بی حاصل

و سنگستان گمنامش