که نگاه بی پناه و بور را لختی به خود خواند

و فراخ دشت بی فرسنگ

ساکت از شیب فرازی، دره کوهی

لکه بوته و درختی، تپه ای از چیزی انبوهی

یا صدایی را به سویی باز گرداند

چون دو کفه عدل عادل بود، اما خالی افتاده

در دو سوی خلوت جاده