در فراخ دشت

گرم سوی هیچ سو می تاخت

ناگهان انگار

جاده هموار

پیچ و تابی یافت، پندارم

سوی نور و سایه دیگر گشت

مرد و مرکب هر دو رم کردند، ناگه با شتاب از آن شتاب خویش