و آن بازی جانانه و جدی

ماندم

پندارم اشکی نیز افشاندم

بر نطع خون آلود این ظرنج رویایی

در خوش ترین اقصای ژرفایی

وین مهره های شکرین، شیرین و شیرینکار

این ابر چون آوار؟