در خوش ترین اقصای ژرفایی

پندارم اشکی نیز افشاندم

بر نطع خون آلود این ظرنج رویایی

و آن بازی جانانه و جدی

وین مهره های شکرین، شیرین و شیرینکار

این ابر چون آوار؟

آنجا اجاقی بود روشن مرد