عشرت خشک لب شده آمد و تر همی زند

دور ز حد گذشت کو آن که شمار می کند

هست شد آن عدم که او دولت هست ها بود

مست شد آن خرد که او یاد خمار می کند

آن تریی که اندر او آب غبار می کند

ساقی جان بیا که دل بی تو شدست مشتغل

تا که نبیند او تو را با کی قرار می کند