سقف رفیع گنبد به شکوهش

ون پرده حریر بلندی

خوابیده مخمل شب، تاریک مثل شب

آیینه سیاهش چون آینه عمیق

لبریز از خموشی، وز خویش لب به لب

امشب به یاد مخمل زلف نجیب تو

شب را چو گربه ای که بخوابد به دامنم