لبریز از خموشی، وز خویش لب به لب

خوابیده مخمل شب، تاریک مثل شب

آیینه سیاهش چون آینه عمیق

سقف رفیع گنبد به شکوهش

امشب به یاد مخمل زلف نجیب تو

شب را چو گربه ای که بخوابد به دامنم

من ناز می کنم