در بارش نور نوشین خود می نوازید

جاوید جای شما باد

ای لحظه های شگفت و گریزان که گاهی چه کمیاب

این مشت خون و خجل را

او می پرد چون دل پر سرود قناری

از شهر بند حصارش فراتر

و می تپد چون پر بیمناک کبوتر