و می تپد چون پر بیمناک کبوتر

در بارش نور نوشین خود می نوازید

او می پرد چون دل پر سرود قناری

از شهر بند حصارش فراتر

تن، شنگی از رقص لبریز

سر، چنگی از شوق سرشار

غم دور و اندیشه بیش و کم دور