و حدیث مهربانش روی با من داشت

با حریری که به آرامی وزیدن داشت

روح باغ شاد همسایه

مست و شیرین می خرامید و سخن می گفت

من نهادم سر به نرده آهن باغش

که مرا از او جدا می کرد

و نگاهم مثل پروانه