من نهادم سر به نرده آهن باغش

روح باغ شاد همسایه

مست و شیرین می خرامید و سخن می گفت

و حدیث مهربانش روی با من داشت

که مرا از او جدا می کرد

و نگاهم مثل پروانه

در فضای باغ او می گشت