در دل شاخ و مغز گل بوی بهار می کشد

آنک قطار ابر را زیر فلک چو اشتران

ساقی دشت می کند برکه و غار می کشد

رعد همی زند دهل زنده شدست جزو و کل

آنک ضمیر دانه را علت میوه می کند

راز دل درخت را بر سر دار می کشد

لطف بهار بشکند رنج خمار باغ را