آنک قطار ابر را زیر فلک چو اشتران

گردن من به بست او تا به چه کار می کشد

شست ویم چو ماهیان جانب خشک می برد

دام دلم به جانب میر شکار می کشد

ساقی دشت می کند برکه و غار می کشد

رعد همی زند دهل زنده شدست جزو و کل

در دل شاخ و مغز گل بوی بهار می کشد