آنک ضمیر دانه را علت میوه می کند

ساقی دشت می کند برکه و غار می کشد

رعد همی زند دهل زنده شدست جزو و کل

در دل شاخ و مغز گل بوی بهار می کشد

راز دل درخت را بر سر دار می کشد

لطف بهار بشکند رنج خمار باغ را

گر چه جفای دی کنون سوی خمار می کشد