در جوی چون کفچه مار مهیبی

خونی که از گوشه ابروی مرد

لای و لجن را به جای خدا و خداوند

آلوده وحشت و شرم می کرد

نفت غلیظ و سیاهی روان بود

می برد و می برد و می برد

آن پاره های جگر، تکه های دلم را