درین شهر عجایب، روستای دیگری دارم

چو گریه های های ابر خزان، شب، بر سر زندان

به کنج دخمه من هم های های دیگری دارم

عجایب شهر پر شوری ست، این قصر قجر، من نیز

دلم سوزد، سری چون در گریبان غمی بینم

برای هر دلی، جوش و جلای دیگری دارم

چو بینم موج خون و خشم دل ها، می برم از یاد