به جان بیزار ازین عقل زبونم، ای جنون، گل کن

که در خون غرقه، خود خشم آشنای دیگری دارم

چرا؟ یا چون نباید گفت؟ گویم، هر چه بادا باد!

که من در کارها چون و چرای دیگری دارم

که سودا و سر زنجیرهای دیگری دارم

بهایی نیست پیش من نه آن مس را نه این به را

که من با نقد مزدشتم، بهای دیگری دارم