نگه کن بیشه ای سبز است و مهتاب پس از باران

من اما خیره در آنات آن آیات

چو جان بی سایه و چون سایه بی جان، مانده بر جا مات

و می گویم به دل: دریاب! بیداری اگر، یا خواب

همه پوشیده آن شب جامه زیبای عریانی

و آرامیده زیر توری پنهان آرامش

همه بیدارمستان، خفته هشیاران